12
De man van mijn dromen…
doet de afwas
Autumn zat aan het hoofd van haar eettafel met haar hoofd gebogen over haar bord. Ze had Vince’ hand vast met haar linkerhand en die van Sam met haar rechterhand. Conner zat tussen de beide mannen in aan de andere kant. ‘Dank u voor dit feestmaal,’ bad ze, terwijl Vince en Sam elkaar van achter hun oogleden zaten aan te staren, over de gevulde kalkoen heen die midden op tafel stond, op haar moeders damasten tafellaken. ‘En voor alles wat we mogen ontvangen, zowel in letterlijke als in overdrachtelijke zin.’ Ze kneep in de hand van haar broer en voegde eraan toe: ‘En ook dat we hier in vrede kunnen eten. Amen.’
Sam liet haar hand los en glimlachte. ‘Amen. Wat een mooi gebed.’
‘Vooral dat laatste stuk, heel toepasselijk,’ voegde Vince eraan toe.
‘Klop-klop.’
‘Wie is daar?’ vroegen ze alle drie tegelijk.
‘Mag ik?’
‘Mag ik wie?’
Conner haalde zijn schouders op. ‘Mag ik de puree, alsjeblieft. Ik heb honger.’
Hoofdschuddend schepte Sam wat aardappelpuree op Conners bord. ‘Jij moet nog heel hard werken aan je klop-klopmoppen.’ Daarna schepte hij wat bij zichzelf op en overhandigde de schaal aan Autumn. Zijn vingertoppen schampten langs de hare voordat hij zijn hand terugtrok.
Meestal had Autumn als het een feestdag was iets gemakkelijks aan, maar dit was niet zomaar een feestdag, dus droeg ze een getailleerde witte blouse en een lange zwarte kokerrok met hoge taille. Ze zag eruit als een pin-upmodel uit de jaren vijftig. Eerst voelde ze zich er niet helemaal lekker bij dat ze zich zo had opgedoft omdat Sam was langsgekomen. Aan de ene kant wilde ze niet dat hij zou denken dat ze speciaal voor hem haar best had gedaan. Aan de andere kant wilde ze hem niet ontvangen in een oude joggingbroek. Maar toen ze de deur voor hem opendeed, was ze blij dat ze haar best had gedaan. Hij zag er koeltjes uit vandaag, in een zwarte broek met grijze trui en daaronder een wit T-shirt. Heel anders dan de laatste keer, toen hij er zo bezweet had uitgezien, met zijn haar door de war, en de hitte die van hem afsloeg.
‘Ben jij geen Canadees?’ Vince legde wat stukken kalkoen op zijn bord.
‘Ja.’
‘Waarom ben je dan hier?’
Autumn gaf hem een schop onder de tafel. ‘We houden het gezellig, Vince,’ waarschuwde ze hem.
Vince draaide zich om en keek haar aan met een onschuldige blik in zijn ogen. ‘Ik vraag gewoon wat. Ik weet zeker dat Sam zo’n makkelijke vraag graag beantwoordt.’
‘Uiteraard.’ Hij keek Vince aan met een grote grijns die zei ‘mij maak je niet gek’. ‘Autumn en Conner waren zo vriendelijk mij uit te nodigen.’
Dat was niet helemaal waar. Ze was niet eens van plan geweest voor Thanksgiving een kalkoen te bereiden. Conner zou namelijk bij Sam zijn en Vince op zijn werk.
‘Ik dacht dat je alleen thuis zou zijn, om te pakken,’ zei Vince, die de aardappelpuree van haar overnam.
En dat was ook het plan geweest, totdat ze plotseling hoorde dat Conner Sam had uitgenodigd voor Thanksgiving bij hen thuis, en dat zíj de kalkoen zou maken. Ze wist nog steeds niet precies hoe het allemaal zo gekomen was. Natuurlijk had ze toen ook Vince moeten uitnodigen, die gelukkig, of helaas – ze wist nog steeds niet hoe ze het moest zien – een uurtje vrij had kunnen nemen om te komen eten. Ze bedacht dat ze maar blij moest zijn dat Vince niet langer dan een uur kon blijven. Dat was niet lang genoeg om Sam te bedwelmen met zijn eigen pijnstillers en vervolgens als een commando met hem af te rekenen.
‘Waar gaan jullie morgen naartoe?’ vroeg Sam, terwijl hij stukken kalkoen op zijn eigen bord en dat van Conner legde.
‘Ik heb een strandhuis gehuurd in Moclips.’ Autumn schepte wat cranberrycompote op haar bord. ‘Dat is maar twee uurtjes rijden van Seattle.’
‘Nooit van gehoord.’
‘Dat is omdat jij jouw vakantie doorbrengt in achterafkamertjes in nachtclubs in New York,’ zei Vince.
Sam fronste zijn voorhoofd. ‘Wat weet jij van die achterafkamertjes in nachtclubs?’
‘Wat er in de bladen staat.’
‘Heb jij je hersentjes gepijnigd met moeilijke woorden als “lapdance”?’
‘Precies, en woorden die beginnen met een F en een Y.’
‘Heren, kleine oortjes.’ Autumn wees naar Conner. ‘Vorig jaar hebben we dit huis ook al eens gehuurd en er genoten, al schijnt het er in deze tijd van het jaar nogal te stormen.’ Ze sprak verder over mosselen zoeken en lekker op het strand zitten. En over Conner die met zijn vlieger had gespeeld en het museumpje in het dorp. Ze had nog nooit zoveel gepraat in haar leven, maar hield vol tot beide mannen weer in hun hol terug gekropen waren.
‘Ben je uitgesproken?’ vroeg Vince voordat hij een hap maïsbrood nam.
‘Jij?’
‘Nog lang niet.’
‘Dan vraag ik nu aan Conner of hij al zijn klop-klopmopjes wil vertellen.’ Ze stak een bezwerende hand op. ‘Ik meen het, Vince.’
Deze zuchtte diep en ademde langdurig uit, alsof hij zich gewonnen gaf. Sam lachte even, maar Vince schonk hem een blik die zei dat hij zich wel gewonnen gaf, maar dat de strijd nog niet gestreden was.
‘Klop-klop.’
‘Nu niet, Conner. Eet je bord liever leeg.’
‘Waar zijn de zoete aardappels?’ vroeg Conner.
En natuurlijk had ze juist dat gerecht niet klaargemaakt. Omdat ze de volgende ochtend vroeg zouden vertrekken, had ze niet alles gemaakt wat ze altijd maakte. Alleen de basisgerechten, en ook niet zoveel, anders zouden de restjes maar wegrotten als ze in Moclips waren. ‘Die maak ik voor Kerstmis wel.’
Vince goot jus op zijn puree en kalkoen en keek naar Sam. ‘Hoe is het met je schouder?’
‘Voor de helft beter.’ Sam tilde grijnzend zijn elleboog op. ‘Bedankt voor je belangstelling, kikvorsman.’
Conner moest lachen, maar Vince keek zuur en Autumn voelde de spanning weer stijgen. Ze wist niet precies wat hij daarmee bedoelde, maar was ervan overtuigd dat het niet aardig bedoeld was. Nu wees ze naar Sam. ‘Heb je niet gehoord wat ik tegen Vince zei?’ Ze deed alsof ze op een deur klopte. ‘Tot je er horendol van wordt.’
Hij wierp zijn hoofd in zijn nek en lachte alsof het een grote grap was. Toen ging hij ervoor zitten en at met smaak. Hij zag er tevreden en ontspannen uit, alsof hij hier elke avond at. Alsof ze vrienden waren. Alsof ze een paar maanden geleden elkaars bloed niet konden drinken. En alsof haar broer hem niet wilde vermorzelen. Hij leek zich niets van dat alles aan te trekken en een paar keer betrapte ze hem erop dat hij onderzoekend naar haar keek.
‘Wat is er?’ vroeg ze.
‘Helemaal niets.’ Hij schepte nog meer kalkoen en vulling op. ‘Je kunt goed koken. Dat wist ik niet.’
Waarom zou hij? ‘Dank je.’
‘Hé pap, je moet hier gewoon komen wonen.’ Conner duwde wat groente onder zijn brood, alsof zijn moeder het niet zou zien. ‘We hebben beneden nog een kamer.’
Autumn voelde haar slapen al bonzen.
Sam kauwde en slikte alsof hij even over het voorstel moest nadenken. ‘Ik weet het niet. Ik heb zoveel spullen. En waar zou ik die watermuur moeten laten die jij zo mooi vindt?’
Vince mompelde iets over waar Sam die watermuur wel zou kunnen stoppen, al leek haar dat een onmogelijke opgave.
Toen het etentje eindelijk voorbij was, voelde Autumn zich zo gespannen dat ze in duizend stukjes uiteen zou kunnen vallen.
Vince keek op zijn horloge en legde zijn servet neer. ‘Ik moet weer aan de slag.’
Vince was haar broer, haar vriend en haar beschermer. Naast Conner was hij de enige familie die ze had, toch was ze blij dat hij weer vertrok.
‘Ik heb een tekening voor je gemaakt, oom Vince. Hij ligt in mijn kamer.’ Conner sprong van zijn stoel en rende de kamer uit.
Vince stond ook op en stopte het overhemd van het beveiligingsbedrijf waarvoor hij werkte netjes in zijn broek.
Sam leunde achterover en wees naar Vince’ riem. ‘Waar is je wapen, cowboy?’
‘Ik heb geen wapen nodig, eikel. Ik ken wel honderd manieren om iemand te doden.’ Hij glimlachte. ‘En honderd manieren om me van het lichaam te ontdoen zodat het nooit gevonden zal worden.’
Autumn wist dat hij geen grapje maakte. Tenminste, deels. ‘Nou, ik hoop dat je nog langskomt als ik weg ben en de restjes opeet. Of wil je wat meenemen? De taart?’
Vince negeerde haar. ‘Ik was er niet bij, de vorige keer dat je Autumn pijn hebt gedaan. Nu ben ik er wel en ik laat het niet nog een keer gebeuren.’
Sam vouwde zijn armen voor zijn borst en liet de stoel op twee poten tegen de muur leunen. ‘Ik hoorde je de vorige keer ook wel.’
Was er een vorige keer geweest? Wanneer was dat gebeurd? Ze stond op en liep met haar broer de woonkamer uit. ‘Waar sloeg dat nou op?’
Hij gaf haar een berenomhelzing, zo eentje waarbij ze tot diep in haar botten voelde hoeveel hij om haar gaf. Een ware broederliefde, die eeuwig duurde. Hoe kwaad hij haar ook maakte. ‘Bel me als je bent aangekomen, morgen, dan weet ik dat je veilig bent.’
Het had geen zin hem te zeggen dat hij zich geen zorgen hoefde te maken. Dat deed hij toch. ‘Zal ik doen.’
‘Hier is ie.’ Conner kwam de kamer weer binnen en overhandigde Vince zijn tekening. ‘Hier spelen we memory, zie je?’
‘Ja hoor, ik zie jou.’ Vince wees op het blonde poppetje, toen vouwde hij het papier dubbel en stak het in zijn borstzak. ‘Ik zal hem op mijn werk eens goed bekijken.’ Toen gaf hij Conner snel een knuffel en liep de trap af. ‘Ik kom wel kijken als jullie weg zijn, om te zien of alles goed is en om de restjes op te eten.’
‘Bedankt.’ Ze stak haar hand op, hij liep de deur uit en sloot deze achter zich.
Het voelde alsof er een lading van haar schouders was gelicht. Nu de andere lading nog, die zat nog in de woonkamer. ‘Kom je me helpen opruimen?’ vroeg ze aan Conner.
Hij schudde zijn hoofd. ‘Ik moet nog een tekening voor papa maken.’ Hij rende de gang door naar zijn slaapkamer. Typisch. ‘Roep maar als het toetje klaar is,’ riep hij achterom.
Autumn liep naar de eetkamer en bleef als aan de grond genageld staan. Sam stond aan het aanrecht, met de sproeikop in zijn handen. Autumns blik ging naar de bewegingen van zijn gespierde rug en armen, die goed zichtbaar waren vanwege zijn dunne lamswollen trui. Fluitend spoelde hij de borden een voor een om voordat hij zich vooroverboog en ze in de afwasmachine stopte. Nog nooit had een man haar borden gewassen. Dat Sam daar zo stond borden te spoelen en zich vervolgens vooroverboog om ze weg te zetten was wel de meest sexy handeling die ze ooit had gezien bij een man.
Hij rechtte zijn rug en keek achterom. ‘Dat was gezellig.’
‘Dat was helemaal niet gezellig,’ gaf ze terug, terwijl ze het mandje met brood oppakte en naar de keuken bracht. Haar rode pumps maakten amper geluid op de vinylvloer. ‘Dat zou ik nooit achter je hebben gezocht, dat je zo goed bent met de afwas.’
‘Vroeger bracht ik veel tijd door in de keuken. Nadat mijn vader overleed ging mijn moeder fulltime werken, dus Ella en ik moesten samen de klusjes doen.’
Ze had geen beeld van Sam als kind; een kind dat zijn vader verloor en in diens voetsporen moest treden. Een beetje zoals Vince en zij. Alleen was hun vader niet gestorven, maar weggelopen.
‘Meestal gaf ik Ella geld om mijn klusjes te doen,’ grinnikte Sam. ‘Daar werd mijn moeder woest om, want dan kwam ik bij haar weer zeuren om geld.’
Ze had zijn moeder een paar keer ontmoet toen deze in Seattle was om Sam en Conner te zien. ‘Hoe gaat het met je moeder?’ vroeg ze, terwijl ze het broodmandje op het aanrecht zette.
Hij richtte zijn blik op haar en zijn blauwe ogen daalden af naar haar mond. ‘Goed.’ Zijn blik vervolgde zijn pad naar haar lichaam, haar borsten, via de rondingen van haar heupen en billen in de strakke rok naar haar rode schoenen. ‘Ze is er met Kerstmis waarschijnlijk.’
‘O, da’s leuk voor Conner.’ Ze negeerde de tintelingen bij haar polsen en trok een la open rechts van hem, waaruit ze een rol aluminiumfolie tevoorschijn haalde. ‘Je hoeft niet op te ruimen, hoor.’
‘Dat is wel het minste wat je kunt doen als je jezelf uitnodigt.’ Hij richtte zijn blik weer op haar gezicht en droogde zijn handen af aan een theedoek.
Aangezien ze de spullen had opgeruimd terwijl ze aan het koken was, was er niet meer zoveel te doen. ‘Ik dacht dat Conner jou had uitgenodigd.’
‘Conner is vijf.’ Hij trok een mondhoek op. Bij zijn ooghoeken verschenen lachrimpeltjes. ‘Het kan zijn dat ik hem op een idee heb gebracht.’
Haar hand, die net bezig was een stuk folie af te scheuren, stokte.
‘Waarom?’ Waarom was hij hier? Stond hij haar borden te wassen, vulde hij haar keuken met zijn enorme schouders en nog grotere aanwezigheid? De manier waarop hij zijn blik over haar hele lichaam liet gaan deed de vlinders buitelingen maken in haar buik.
Hij wierp de theedoek over zijn schouder en liep naar de eetkamer. Haar ogen maakten daarop ook een reis en dwaalden van zijn brede rug in de grijze trui, naar de kontzakken op zijn donkere broek. Sommige mannen konden een broek naar behoren vullen. Sam was er zo een.
‘Nieuwsgierig?’ zei hij toen hij terugkeerde met de kalkoen.
‘Nee hoor.’ Ze was helemaal niet nieuwsgierig. Ze had zijn kont wel eens vaker gezien, al was het een hele tijd geleden. Maar ze stelde zich zo voor dat deze er nog net zo strak uitzag als toen. Strak van het vele trainen.
‘Wat?’
‘Wat?’ Ze keek op, recht in zijn ogen, en scheurde een stuk folie af.
‘Je vroeg waarom ik mezelf had uitgenodigd.’
O ja. Ze gooide de rol weer terug in de la en duwde hem dicht met haar heup.
Hij zette de kalkoen neer op het aanrecht. ‘En toen zei ik dat ik nieuwsgierig was.’
‘Waarnaar?’
‘Naar wat Conner en jij doen met Thanksgiving.’
Natuurlijk. Ze was afgeleid, maar dat kwam door de omstandigheden. ‘Waarschijnlijk hetzelfde als jij. Maar dan op een andere dag.’ Ze bedekte de schotel met de kalkoen met de aluminiumfolie en drukte die vast om de randen.
‘Ik heb al jaren geen Thanksgiving gevierd.’ Hij duwde de afwasmachine dicht met zijn voet. ‘Niet in de VS en niet in Canada.’
‘Wat ongezellig.’
‘Valt wel mee. Ik weet gewoon nooit zeker waar ik op die maandag of donderdag in november zal zijn.’
Dat verklaarde zijn aanwezigheid; door zijn blessure had hij niets beters te doen. ‘Je hoeft echt niet te blijven om te helpen.’
‘Hoe sneller die borden weg zijn, des te sneller krijg ik taart.’
‘O?’ Ze was zo gespannen geweest, en nog steeds, dat ze niet veel had gegeten. Maar daar had Sam geen last van gehad. Hij had het meeste gegeten van iedereen. ‘Wil je taart dan?’
‘Schatje, taart lust ik altijd.’ Hij keek haar aan en trok de theedoek van zijn schouder. ‘Het is al een hele tijd geleden dat ik een lekkere taart heb gehad.’
Op de een of andere manier had ze daar haar twijfels over. ‘Geen grappen over gebak, alsjeblieft.’ Ze bracht haar hand omhoog en wreef over haar schouders.
‘Daar maak ik nooit grappen over.’ Hij wierp de theedoek op het aanrecht en ging achter haar staan. ‘Gebak is iets wat je heel serieus moet nemen.’
‘Wat doe je?’
‘Je bent heel erg gespannen.’ Hij legde zijn duimen tegen haar nek en bewoog ze zachtjes heen en weer. ‘Je was zo gespannen tijdens het eten dat ik dacht dat je in zou storten.’
Dat had ze zelf ook gedacht, en o, wat voelde het goed wat hij deed. Zo goed dat ze bijna hardop wilde kreunen. Maar het was totaal ongepast en ze zou hem zo meteen vragen of hij ermee kon ophouden. ‘Dat kwam omdat jij en mijn broer zich als een stel idioten gedroegen.’ Nu bewoog hij zijn duimen richting de aanhechting van haar schouderspieren, vlak bij haar schedel, waar hij kleine ronde bewegingen maakte. Ze moest zich vasthouden aan het aanrecht om niet in elkaar te zakken aan zijn voeten.
‘Het had nog erger gekund.’
Ze liet haar hoofd voorovervallen en haar lokken vielen voor haar gezicht. ‘Inderdaad, dan waren jullie elkaar over de tafel te lijf gegaan met het vleesmes.’
Hij lachte en verplaatste zijn vingers naar haar kraag. ‘Knoop je blouse eens los.’
‘Heb je weer te veel pillen geslikt?’
‘Vandaag niet.’ Hij kneep in haar schouders met zijn warme handen. ‘Vertrouw je me soms niet?’
‘Natuurlijk niet.’
‘Wel zo verstandig.’ Hij grinnikte zacht, een geluid dat zich tegelijkertijd met zijn warme aanrakingen over haar hele huid verspreidde.
‘Je boord zit in de weg.’
‘Ik doe mijn blouse niet uit.’
‘Nee, maar je kunt wel een knoopje losdoen, je boord zit in de weg.’ Hij duwde zijn vingers in haar gespannen schouderspieren en ze kermde het bijna uit van genot. ‘Ik laat me wel vaker masseren, ik weet heus wel hoe het moet.’
Twee knoopjes los dan. Ze tilde haar handen op en deed werktuigelijk de beide knopen los, tot ze het strikje midden op haar beha zag.
Zijn stem klonk een stuk dieper toen hij zei: ‘Schuif je haar eens opzij.’
Gehoorzaam veegde ze haar haren over haar rechterschouder.
Hij duwde de boord van haar blouse opzij. ‘Nog eentje. Ik beloof dat ik niet zal gluren.’
Ze knoopte er nog eentje open en op de een of andere manier zat haar blouse vervolgens halverwege haar schouders.
‘Zo beter?’ Hij kneep zachtjes in haar ontblote schouders.
‘Ja.’ Maar zeker niet veiliger. Jezus, wat voelde dat heerlijk, zijn handen die over haar huid gleden en in haar strakgespannen spieren knepen. De toppen van zijn vingers gleden over haar sleutelbeenderen en zijn duimen drukten precies op de plek waar de nek en schouders in elkaar overgaan. De spanning vloeide weg en ze kon zich eindelijk ontspannen. Bij elke magische aanraking van zijn warme handen liet ze haar verdediging meer en meer zakken en voelde ze dat haar lichaam zich openstelde voor de massage.
Zijn handen verplaatsten zich verder naar buiten, knepen zacht in haar schouders en gleden toen langs haar armen naar beneden. Toen omvatten zijn handen haar ribbenkast en duwde hij zijn duimen in de spieren langs haar ruggengraat. ‘Weet je zeker dat je je blouse niet uit wilt trekken?’
Nee, dat wist ze helemaal niet zeker. Ze wist ook niet zeker of ze niet heerlijk tegen hem aan wilde leunen; tegen zijn brede borstkas, om zich daar eens tegenaan te vlijen. ‘Ja, zeker weten.’
Verder gingen zijn handen, langs haar taille naar haar heupen. Ze voelde zijn warme adem tegen haar oor. ‘Je hebt een mooie rok aan.’
Haar tong plakte tegen haar gehemelte en ze moest eerst slikken. ‘Hij is tweedehands.’
‘Hij zit zo strak,’ fluisterde hij tegen het gevoelige plekje in haar nek. ‘Je hebt er een prachtige kont in.’ Zijn handpalmen gleden naar haar buik en drukten haar tegen zich aan. De ronding van haar billen kwam tegen zijn kruis terecht. ‘Daar krijg ik hele verkeerde gedachten bij.’ Dwars door de stof van zijn broek en haar rok voelde ze zijn stijve penis tegen haar billen aan drukken. ‘Zal ik daar wat meer over vertellen?’
Ja, dat wilde ze wel, maar ze wist ook dat het een heel slecht idee zou zijn. Haar stem klonk zwakjes en in het geheel niet overtuigend toen ze zijn vraag beantwoordde: ‘Nee.’
Hij kuste de zijkant van haar hals. ‘Is dit nog steeds een van je gevoelige plekjes?’ De zachte druk van zijn warme, vochtige mond bracht een siddering van genot teweeg. ‘Mmm,’ bromde hij zachtjes tegen haar huid, waardoor de siddering zich verspreidde en ze niet meer wist waar ze het zoeken moest.
Ze draaide zich om en hield haar handen omhoog om hem tegen te houden. Door de dunne wol van zijn trui en zijn gespierde borstkas voelde ze zijn hart kloppen, dat veel sneller ging dan de langzame aanraking van zijn handen deed vermoeden. ‘Dit moeten we niet doen.’
Een van zijn handen streek van haar blote schouder naar haar gezicht. ‘Ik heb de laatste tijd zoveel aan je gedacht.’ Hij raakte haar lippen aan met de zijne en benam haar daarmee de adem. ‘Aan je gedacht en het me vaak afgevraagd.’
‘Wat?’ Haar vingers begroeven zich in zijn trui.
‘Me afgevraagd hoe het kwam dat je mij zes jaar geleden zo het hoofd op hol bracht.’ Zijn mond bewoog zich over de hare en de sidderingen liepen via haar ruggengraat naar beneden. Ze kon er niets aan doen. Het gebeurde vanzelf, net als haar handen die via zijn borst naar zijn schouders gleden. Ze wilde hem het hoofd niet op hol brengen. En zelf wilde ze haar hoofd er graag bij houden.
‘Me afgevraagd of dat je nu weer zou lukken.’ Hij streelde haar billen en pakte ze vervolgens beet. ‘Me afgevraagd of het net zo zou zijn als de eerste keer.’
Ze wist niet of hij zich dat nog kon herinneren.
Hij drukte haar tegen zich aan, tegen de volle lengte van zijn gezwollen geslacht, links van zijn gulp. ‘Toen we zo hard tekeergingen dat we van het bed vielen. Zo hard dat we allebei schaafwonden hadden.’
Oké, dus dat wist hij nog.
Hij bewoog zijn heupen langzaam heen en weer. ‘Wat denk je, zou het weer zijn als toen?’
De adem stokte in haar keel, toen kreunde ze zacht en mompelde: ‘Ja.’ Ze wist niet of ze nou bedoelde dat ze het zelf nog wist, of hetzelfde dacht, of nog meer van hetzelfde wilde. Misschien wel alle drie. Ze kon niet meer fatsoenlijk nadenken. En toen kuste hij haar. Het begon met een voorzichtige aanraking die ze tot in haar knieholtes en voetzolen kon voelen. Haar hart maakte overuren en ze opende haar mond voor de zijne. Zijn tong, vochtig en heet, beroerde de hare en ze proefde zijn onverholen mannelijkheid; iets waarvan ze de smaak was vergeten, omdat het zo lang was geleden dat ze het voor het laatst had geproefd. Zo lang dat ze ook was vergeten hoe lekker het was.
Gepassioneerde seks met een opwindende man.
Haar hart begon nu als een waanzinnige te kloppen, waardoor haar hele lichaam in vuur en vlam werd gezet. Haar gevoelens deden niet mee aan de langzame, zalige zoen, maar haar hele lijf ten volle. Haar lichaam deed pijn van het verlangen. Het was een zoete pijn die haar compleet in zijn greep had en die pas zou verdwijnen als hij haar had bevrijd.
Zijn borstspieren spanden zich toen ze haar handen verplaatste naar zijn schouders en ze op haar tenen ging staan. Ze duwde haar onderlichaam tegen het zijne. Tegen haar ontblote decolleté voelde ze elke vezel van zijn lamswollen trui. Tegen haar onderlijf voelde ze zijn keiharde penis en ze opende haar mond nog wijder om hem te verslinden met haar gepassioneerde kussen. Ze kon niets anders meer voelen dan de hete lust in haar onderbuik. Het was heel lang geleden dat ze zich zo springlevend had gevoeld. Zo vol passie om hem overal aan te raken. En verlangen om door hem aangeraakt te worden. Hem op te eten en haar mond over zijn hele lijf te laten gaan. Ze bewoog haar handen omhoog en ging met haar vingers door zijn haar. Ze wilde hem zo graag. Haar lust bevredigen met een vurige vrijpartij met Sam. Gehoor geven aan haar fysieke verlangens tot ze tegelijkertijd explodeerde en implodeerde.
Net als toen.
Ze zette zich schrap tegen de realiteit en hapte naar adem. Maar dit kon niet. Niet met Sam, uitgerekend Sam. Niet nu hun zoon op zijn kamertje zat te kleuren.
Ze voelde zijn grip om haar taille en hij trok haar weer naar zich toe.
‘Nee, Sam.’
Hij pakte haar steviger vast en hijgde alsof hij zojuist een uurtje duurtraining had gedaan. ‘Ja, Autumn.’
‘Nee.’ Nee zeggen tegen Sam was niet makkelijk, maar het was onmogelijk aan hem toe te geven. De laatste keer dat ze dat had gedaan was ze verlaten en moederziel alleen achtergebleven. Ze slikte en schudde haar hoofd. ‘Nee.’
Hij keek haar diep in de ogen, met een blik die brandde van verlangen en wilskracht… Die blik kende ze, van jaren geleden. Toen was ze voor de bijl gegaan. Nu was ze ouder. En wijzer.
‘Wat doe je, Sam?’
‘Wat jij ook doet. Echt heel erg geil worden.’
‘Maar Conner kan elk moment binnenlopen.’ Al was dat maar deels waarom ze hem nu tegenhield.
‘Je hebt vast wel een kamer in dit huis waar een slot op zit.’
‘Wat ordinair.’
‘Zo lossen grote mensen dat op.’
Ze deed een stap achteruit en smakte tegen de ijskast. ‘Los jij dat zo op in jouw huis? Door jezelf in een van je slaapkamers op te sluiten met een of andere vlam?’
Zijn blik verstrakte en zijn kaakspieren spanden zich. ‘Ik ben nog nooit met een vlam in de buurt van Conner geweest.’
Ze trok haar blouse stevig om zich heen. ‘Wat doe je hier eigenlijk? Waarom wilde je uitgenodigd worden voor Thanksgiving? Net doen alsof we een gezinnetje zijn?’
Hij haalde zijn handen door zijn korte blonde haar en liet ze daarna langs haar zij vallen. ‘Ik weet het niet. Ik denk dat ik me verveelde, of zo.’
Ze dacht het al. ‘Ga maar iemand anders zoeken die met je wil spelen.’ Ze keek omlaag en knoopte haar blouse weer dicht. ‘De laatste keer dat je je verveelde bleef ik zwanger en in mijn uppie in Vegas achter.’